پنج

مامان شماره پنج رو یادتونه؟

چی شد که ما به تور هم خوردیم.دنبال پسرک رفتیم دم مدرسه. یک روز حضوری میرن. برگشتنا چند تا آأم اشنا دیدیم که کنار ماشین پارک شده توی جاده ایستاده بودن. مامان شماره پنج بود. برگشتیم و پرسیدیم که چی شده. لاستیک ماشین ترکیده بود و مامان و دوتا بچه کنار جاده منتظر بودن همسرش بیاد . راضی نشدن با ما بیان یا بچه ها رو بدن ببریم. آقای همسر قصد کرد لاستیکش رو عوض کنه.تا تلاش کنه و همسرش از راه برسه یکساعتی شد. این وسط حرف زدیم با هم.

-فروش کتابت خوبه؟ کتابت رو بفرست برای جایزه. دوست من فرستاد کتابش دوم شد.

-فیلمنامه نوشتی؟ من نوشتم.کارگردان گفته دنبال تهیه کننده می گردم که شریکی ..نصف نصف بسازه ش.

-فیلمنامه نوشتن کاری نداره. من چندتا نوشتم. تخصص نمی خواد که. فکر نکنم بخواد. تو خیلی سخت می گیری.تخصصی نیست.

-برات از انقلاب کتاب بخرم.دست دوم و تمیز یا از دستفروش ها.خواستی بگو. من هرهفته میرم. می بینم.

قرص حیوانات

اسمش را گذاشته ام قرص حیوانات. بس که جک و جانور می ریزد توی خوابهام.

انگار بغلم کرده بود.به مهر.به نوازش.اما من سرگنده ی سگی وحشی را می دیدم که می خواهد سرم را بکند و بخورد.اینطرف صورتم هم گرگی دهان کف آورده می غرید.می ترسیدم. مثل سگ.نمی شد از خواب بیدار شوم و به سگ و گرگ بگویم اینی که بغلم کرده همه ی شما درنده ها را حریف است.طوری  مرا از پله های زیرزمین بالا می فرستد و دورم می کند از کانون آتش که خدا هم خنده اش می گیرد.بیدار که شدم گفته بود از جایم تکان نخورده بودم. حتی به اندازه ی اشاره ی انگشتی. عمیق و سنگین خوابیده بودم و هیچ توپی تکانم نداده بود.

دوشب خورده بودمش. سرم قیلی ویلی می رفت و تهوع داشتم. خودم را زدم به نفهمیدن. فردای آن شبی که سگ و گرگ آمدند سراغم دستور دارو را چک کردم. شبی یک نیمه قرص بود و من کامل خورده بودم.تقصیر خودم بودم. آهن ربای خنگ خودم گرگها را به سمتم کشانده بود.

دوشب قبل نیمه قرص را خوردم و باز حیوانات آمدند. سه دختر کوچولوی هپلی شلخته با موهای فرفری کثیف و درهم گوریده و آب و صابون ندیده داشتند یک کانگوروی چاق و گنده را زنده زنده می خوردند.چشمهاش را درآورده بودند. گوشت تنش را چنگ می زدند و به دندان می کشیدند و می خوردند.حیاط خانه ای که شاید مال من بود را پر از خون و گند و کثافت کرده بودند.خارجکی سرشان فریاد کشیدم و ده بار با خشم خروشیدم که: گو اوت ( go out ). وحشیای بیشعور. حیوون خدا رو چطوری دارن می خورن.

دکتر گفته بود دیوانه ها را که نمی توانیم آدم کنیم. پس باید از خودمان مراقبت کنیم. حالا این نیمه قرص می خواست از من مراقبت کند؟ پس چرا بخش درندگان باغ وحش حیات را سراغم می فرستد؟دنیای اطرافم سوررئال سیاهی ست. گروتسک تاریکی ست.قبول.قبول. دیگر حرفی نمی ماند.

اسمش را گذاشته ام قرص حیوانات. جلوی تلویزیون می ایستم و می رقصم و مانع دیدن صفحه ی تلویزیون و سریالش می شوم. هندزفری توی گوشم است و اوپس اوپس آهنگ گوشم را کر کرده. با دست حرکاتی می کند که یعنی (خیلی سرخوشی).شاید هم چیز دیگری گفته باشد. نمی شنوم.می گویم: تقصیر قرص حیواناته.

بعد از چندماه دوباره امشب هوای ورزش و رقصیدن به جانم افتاد.تقصیر قرص حیوانات باشد شاید.

* ص توی خوابم بود. خودش را کثیف کرده بود. مرد مبلی داشت کتکش می زد.پام روی کثافت رفت و خیس شد. تمیزش نکردم. می خواستم مرد مبلی را خفه کنم. ص را ببرم بشورم و لباسش را عوض کنم .کانگورو را دیدم و سه دختر را.

پیاده روی با چشمک

بعد از مدت زیادی خانه نشینی رفتم پیاده روی. با خانوم سلام و دوستش همکلام شدم. از مزاحمتهای کلامی و اشاره و پیس‌پیس کردنهای بیماران جنسی پارک حرف شد. وسط حرف سرم رو چرخوندم سمت مخالف که گردنم خشک نشه. در یک چشم بهم زدن پیرمرد لق‌لقویی که از روبرو می‌اومد چشمک زد و رد شد.
خیلی وقته از این‌پارک و آزارهاش بدم اومده.

نمایش

کنار خاله بازی‌ها و مامان بازی‌ها و دکتربازی‌ها،چقدر نمایش بازی کردیم.  آن وقتها طنز و فکاهه‌های عامیانه روی نوار کاست ضبط هم شده بود. شومن‌های کوچه بازاری جوکها را با لهجه‌های اقوام بازی‌میکردند. بارها و بارها نوار سیدجواد را شنیدیم و ادایش را توی مدرسه و مهمانی برای دوستهامان درآوردیم. چه بلد بودیم که طنز فاخرچیست و لودگی کدام است؟
نوکر کم شنوا و گیج ارباب بداخلاق بودیم و بجای عدس‌پلویی که ارباب گفته بود،مگس شکار می‌کردیم و مگس‌پلو درست می‌کردیم و از دل‌دردگرفتنش هارهار می‌خندیدیم. توی بعضی نمایشهای روحوضی ضبط شده روی کاست، اشارات سیاسی بود. کجا می‌فهمیدیم کی‌به‌کیست؟ مدرسه رو که شدیم لباس سربازی پوشیدیم و با کارتن و کاموا درجه نظامی ژنرالی درست کردیم و شعارنویسان شبانه‌ی انقلاب را دستگیرکردیم. کلاه بافتنی پوشیدیم و زیرپای افسر شاهنشاهی کوکتل‌مولوتوف انداختیم و همزمان به ضرب گلوله ‌اش کشته شدیم. دختر ترگل ورگل مردساواکی بودیم و به خواستگار انقلابی‌مان دل بستیم و بابای شاهی را در مخمصه ی انتخاب گذاشتیم.
تمام بچگی و نوجوانی‌مان اهل نمایش بودیم. نمایش. نمایش.
معلم بازی کردیم. رییس بازی کردیم.فاطی همیشه می‌گفت من فقط قربان میشم.( سلام فاطی