آب شور

میشل در ابتدای بلوغ جسمی احوالات و دنیایی را تجربه می کند که ترکیبی از جهان بینی های مختلف در آدمهای اطراف اوست. زینا از میشل بزرگتر است و با پسرنوجوان برخوردی دلسوزانه و شفقت آمیز دارد. از طرف دیگر دختر نوجوانی که برای میشل شعر می گوید و دوستش می دارد مورد بی مهری اوست. دوست میشل یادگرفته به آدمها ناخنک بزند و رهاشان کند.

در این داستان کوتاه هیچ کس سرجای خودش نیست. هرکس سر پرسودایی دارد و در پی تسکین خویش است.

جزیره ی خلوت و تقریبا بکری که برای حفظ و ماندگاری طبیعتش، به حکم دولت سکونت و ساخت و ساز جدید در آن ممنوع است دستخوش ماجراهایی است که کمتر از تخریب طوفان نیست. گویی آدمها هاله ی شفاف و نورانی طبیعت را با انتخاب های اشتباهی خدشه دار کرده اند. همانگونه که عاشق شدن یکی ، غرق شدن دیگری را سبب می شود.

مفهوم عشق آن چیزی است که آدمهای قصه را در دوطرف مرز نگه میدارد. بعضی عشق می دهند و نابود می شوند. برخی عشق را دریافت کرده و حیف و میلش می کنند.

آب شور

چارلز سیمونز

نشر همان

-دولت می تواند دستور به ممنوعیت ساخت و ساز ساختمان بدهد. چه کسی می تواند دستور به ممنوعیت ساختن و ویران کردن عشقی را بدهد؟

-مادر تصویر کلیشه ای غریب همه جای دنیاست. اضافه وزن، ماندن در رابطه ی بیمار. قربانی. شک و تردید های مخرب.

-زنهای داستان دنیاهای متنفاوتی دارند.سن متغیر مهمی در دنیای آنها نیست. این مساله نکته ی جذاب و قابل تحسین این داستان است.

-کتابی کم حجم با داستان کوتاهی خوش خوان است.

نمی دونم کی پخش میشه.

مهمان برنامه ی محاکات شده بودم. البته مهمان یه خانوم جوان از مشهد بود. منو بعنوان کارشناس  دعوت کرده بودن.

تیم منصور ضابطیان و فلورا سام، در کنار رسول نجفیان و امیرشهاب رضویان بود.

می شد نرم؟

رفتم خب.

آخرهای تیرماه بود که برای ضبط رفتم.

اینقدر انرژی مثبت نباش دختر!

واکسن آسترازنکا زدم و یک شب تا صبح تب و لرز و بدن درد شدید داشتم.بعد از جراحی گرگرفتگی دارم و اصلا نمی تونم گرما رو تحمل کنم. گرما عامل کشنده شده برام.

شب تزریق سه تا پتو انداختم روی خودم.لباس بافتنی پوشیدم و باز لرز و سرما داشتم.عضلاتم مخصوصا عضلات ناحیه ی قلبم داشت از هم می درید.به معنای واقعی.

چقدر ایمنی میده یا مفیده، باشه برای آینده.

امید به زندگیم رو نه تنها بالا نبرده، بلکه امشب که سالگرد ازدواجمونه مثل چی می ترسم که یعنی سال آینده رو هم می بینیم؟ یا فدای سر چینی ها میشیم با کرونا؟

رشت،ساغریسازان،کوچه بلوریان

زبان روایی قوی داستانهای مجموعه ی "رشت، ساغریسازان، کوچه بلوریان" در بستر جغرافیای شمال ایران، خواننده را از اولین قصه تا آخرین آنها، به دنبال خود می کشاند.

محور اصلی قصه ها زنانی اند که از بطن جامعه ی فرودست آمده اند و گفتگوهای ذهنی و بیرونی آنها نشان می دهد علیرغم تصویرکلیشه ای و عام که از انفعال این آدمها در اذهان جاافتاده، امیال و افکار و رفتارهای جسورانه و شجاعانه ای دارند که کمتر به آن بها داده شده.

ردپای داستانهای خرافی و باورهای بومی در داستانهای این مجموعه، جدابیت روایت این اثر را دوچندان کرده. نثر پالوده و روان نویسنده با تم هر قصه و شخصیتها هماهنگ و متناسب است.

بعضی از قصه ها در فضایی آمیخته از واقعیت و خیال شکل گرفته و مهارت نویسنده را در ایجاد تعلیق تایید می کند.

زن های این مجموعه مظلوم و سربه زیر و توسری خور نیستند. آن قالب سنتی زنان فرودست در این قصه ها شکل دیگری به خود گرفته و با آدمهایی حسابگر ، انتقام جو، عاشق، عاقل و پریشان روبرو می شویم که در بزنگاه های زندگی دست به انتخاب می زنند تا مدار حیات را ادامه دهند.

رشت، ساغریسازان، کوچه بلوریان

شهلا شهابیان

انتشارات حس خوب

شهلا شهابیان عزیز، کتابش رو برام فرستاد.

سریال فاخر

بسم الله رحمان رحیم

امروز پرسیدم سریالت رو نمی بینی

گفت نه به درد نمی خوره. خوشم نمیاد دیگه.

آخیش و اینا

جان

ته اسم و عنوان کسی که  ( جان) می نشونم از سر ارادت و علاقه و مهر عمیقم بهشه. و گاهی سرشار از عشقی ددرناک که جز اون (جان) ی که از اعماق جانم میاد، چیزی ندارم برای ابراز.

ته اسم و عنوان هایی که منو باهاش صدا می زنن  (جان)  که می نشونن، با خودم فکر می کنم، دوستم دارن؟ ارادت دارن؟ عادت لفظیه؟مهربونی ذاتیه؟

دوست جان

رفیق جان

معلم جان

استاد جان

دلبر جان

قشنگ جان

زیبا جان

این جان ها خیلی خیلی زیاد قشنگن.

جم

این مرد داره معتاد میشه به سریالهای ترکی و عربی جم.

این بود آرمان های بازنشستگی؟؟؟

مرد بیا با هم بریم صفا... کافه...نیچه بخونیم و بحث کنیم. دودمان فروید رو بتکانیم.  اصلا  بیا سریال خارجکی آبرومند.

چیه این ستاره ی شمالی که هی دارن به هم فحش میدن همه ش؟ خانومه به آقاهه میگه گاو.آقاهه به خانومه میگه گاو.

-اگه رییس سریال نبینه پسرها پای پی اس فور نشستن. کلا تلویزیون در تسخیر مردان دلاوره. بعد میگن چرا نمیای توی هال پیش ما بشینی.

-نگم...گاندو رو هم روزی سه بار می بینه. هربار هم میگه : اینجاش خوابم برده بود. اینجاش برق رفت. اینجاش رو ندیدم.

ماترک

زیر سایه ی بلوط های بارداده ی شهریور گفت تقسیم اموال کردم. کتابهام مال خواهرم و گل هام مال هرکسی اومد خونه برای تسلیت و...

گفتم سالها پیش که هنوز بچه نداشتم یا بچه خیلی کوچولو بودگفته بودم من که مُردم،  کتابهام مال دوستم. خواهرها چشم غره رفته بودن که پس ما چی؟

الان که از اون دوستی رنگ و نشانی نیست، پسربزرگه هم همینطوری چپ میره راست میره برای تصاحب کتابهام نقشه می کشه، کی جرات داره بگه کتابهامو بدین به کسی.

بچه خودش رو مالک همه ش می دونه.

هر بار بسته ی کتابها می رسه میاد سرک می کشه و با چشمایی که ستاره ستاره برق می زنه ( مثل چشمای شیپورچی توی کارتون پسرشجاع)میگه:

-این کتاب خوبیه. کی می خونیش من ببرمش توی کتابخونه م بذارمش؟

فراموشی

بعد از زایمان دوم به وضوح کاهلی و کندی حافظه م رو لمس کردم. هم از اشتباهی انجام دادن بعضی کارها( کتری جوش رو توی یخچال گذاشتم. قوری رو بدون چای از آب جوش پر کردم و روی کتری گذاشتم که دم بکشه و ...) هم به یاد نیاوردن بعضی آدمها و اعداد و ...هر چه هم می گذره این موضوع ملموس تر میشه.

اوایل خیلی نگران بودم. که یعنی چی که تازه اول سی سالگی حافظه م ضعیف بشه. یعنی چی که اینو یادم بره. اونو یادم بره. به این در و اون در زدم. کلی مطلب خوندم. با کلی آدم حرف زدم.اما همچنان نگران و ترسان.

یکی دو سالیه که بهش اهمیت نمیدم.رمز کارت یادم بره، اسم بیمه تکمیلی یادم بره. شماره پرونده پزشکی یادم بره.سیمکارت هدیه رو کجا گذاشتم؟ رم گوشی کجا منو یادش رفته؟این خانومه یا آقاهه که اینقدر قیافه ش آشناست کیه؟فلان کتاب یا فیلم موضوعش چی بود؟ صنایع ادبی چیا بودن؟ آرایه ها و مجازها چیه؟ هفت تا ثلاثی مجرد رو یادم نیاد.قرصم رو امروز خوردم یا فردا باید بخورم؟ ته ته همه ی اینها یه چیز میگم: خب یادم نیاد. که چی؟ مگه همه چیز باید یادم بمونه؟

پذیرشه یا انکار...بهرحال این رویه رو در پیش گرفتم و راضی ام.

اینکه ین دوروز بیشتر موندن و قسر دررفتن از تا کدوم فردا از کرونا بیشتر حجم فکر و خیالم رو گرفته هم بی تاثیر نیست.

تغییر رسوم

چهلم ص بود. صبح رفتیم که کسی رو نبینیم.

می دونیم که مرسوم نیست فامیلی زن های فامیل توی اعلامیه ی ترحیم بیاد.حتی خواهر ص رو نوشتن ( خواهر داغدارش) .اما یه اعلامیه ی ترحیم زدن، اسم تمام خانوماو اعضای فامیل ص رو نوشتن توش و منو ننوشتن.

بودنم که مهم نیست. اما نبودنم انگار خیلی مهم بوده که براش این همه هزینه کردن و ته اعلامیه رو پر کردن از اسامی.

نیما میگه: مامان اسم قاتل های ص  رو نوشتن. جای تو اونجا نبوده. ننوشتن.( بچه ی بی ادب!)